وجودت سایه گستر برسرم شد          قـدومت قوت جــان و  دلم شد

ز تو وجد و نشاط آید به دلها          تو باشی آیت حق، شوق فردا

قدم بر دیده نه . از دلنوازی          که تا گویم حدیث سرفرازی

شب ظلمانی وبیداد شاهـــی          سپیده سر زد وبگشود راهی

زمانی شب پرستان چیره بودند         هــمه گلــهاکبود وتــیره بودند

خدا رحمش بر این ویرانه آمد          خمــینی  ساقی و مستانه  آمد

خمینی رهگشای این سفربود           جهان در جبهه وخطی دگر بود

دراین ره عاشقانی پرگشودند         بقا را جز فنا در حق ندیدند

مرا باشد در این ره افتحاری       ز قدیسان مرا باشد نگاری

منم فرزند ورهپوی شهیدی        که ره بگشوده درآن ناامیدی

پدر رفت و غمش در دل نهفتم        خمینی بود از پا چون بـیفتم

خمینی رفت تنهامان رهــاکرد        جهان برما چراغ اینسان جفاکرد

ازاین غم هرکسی طعنی به ما زد       لطیف اما به دل نقش  تــرا زد

تو پـرچم راگرفــتی تــا سـپاری       به دست صاحبش او را تو یاری

منم  فرزند جان برکف سپاهی       از او تنها به یادم هست نگاهی

نگاهـــش تا ابد باشد چراغــــم        چودستت بر سرم باشد چرا؟غم

به پیمان شهیدان مانده ام من        به امرت رهبرا آماده ام  من

اگر از هجرتش قلبم شکسته         اگر روح خدا از ما گسسته

به گفتارت دلم حبل المتین است       خمینی در وجود تو یقین است

به جز تو مرجعی ما را نباشد       چو باشی تو غم از خارا نباشد

پس از او آشنا با ما تو هستی        یتیمان را پدر اینک تو هستی

پدرجان رنج بی حد من کشیدم        من از نامحرما ن حرمان چشیدم

کنون در  دولت پیروز محمود        غم دیـرینه ام گردیده بهـبـود

به دنیا گر کسی با ما نباشد        بسیجی با علی تنها نباشد

چو(طوفان)خموش دل رسته ایم ما    به فرمانت همه بنشسته ایم ما